Zwierzeta

Historia tanga argentyńskiego sięga drugiej połowy XIX stulecia. W tych czasach taniec do miasta przywieźli ze sobą tak zwani compadres, czyli przesiedleni gauczos. Wieczorami szukali wytchnienia w barach i burdelach. W zabawie częstokroć asystowały im kurtyzany i imprezy z barów przenosiły się do domów publicznych. Z czasem wyróżniających się tancerzy zaczęto zapraszać do o wiele wygodniejszych lokali, jednak elita stolicy Argentyny przeklęła taniec, uznając go za wulgarny. Dopiero moda na tango argentyńskie na starym kontynencie i w USA spowodowała w latach 20-tych "powrót" tańca do Argentyny i jego popularność. Od tego momentu droga do rozwoju tanga otworzyła się. Powstała wielka ilość orkiestr, kompozytorzy zaczęli tworzyć tańczone do dziś szlagiery, sale taneczne wypełniły się tangueros. Fetyszem tanga został bandeon - przywieziony z Niemiec instrument, podobny do akordeonu. Znaczącą rolę w rozwoju tanga mieli imigranci z Europy. W linii melodycznej tanga nietrudno zauważyć naleciałości habanery, polki, walca i innych tańców rodem z Europy. Nieodłączna nostalgia za opuszczonym domem zostawiała swoje piętno na muzyce - zdecydowanie bardziej płaczliwą i poetyczną w porównaniu do wcześniejszego tanga. To spowodowało ogromne zróżnicowanie tanga - mamy w nim tak wesołą milongę Canaro, jak i bolesne, nostalgiczne tanga di Sarliego.
 

Adres www: http://179.171.114.26